وی افزود:" به عقیده من آن چیزی را که به عنوان طنز در جامعه به خصوص جامعه ادبیاتی رواج یافته، نمی‌توان طنز دانست".

این کاریکاتوریست ادامه داد:" هر چیزی را که جدی نیست، نمی‌توان طنز نامید، اینها همگی در بسته‌ای به نام شوخ طبعی قرار می‌گیرند که البته شوخ طبعی خود مراتب مختلفی مانند شوخی ساده، فکاهی، طنز، طنز سیاه، هجو و فانتزی را در درون خود جای می‌دهد".

این پژوهشگر طنز را یک رشته ظریف و خاص از شوخ طبعی دانست که بسیار کمیاب است و گفت:" اطلاق واژه طنز به تمام شیرین کاری‌ها و شوخ طبعی‌ها زیاد درست نیست".

ضیایی به فقر طنز در ادبیات کودک و نوجوان اشاره کرد و اذعان داشت:" در آثار نویسندگان زبده طنز ایران کمتر شاهد خلق آثار مناسب و خوب برای کودکان و نوجوانان هستیم. فکاهیات سیاسی و اجتماعی بزرگسالان به ادبیات طنز کودک و نوجوان راه یافته که اصلا در حد گروه سنی کودکان نیست".

وی به شیوه ابداعی خودش اشاره و بیان کرد:" من کاریکاتوریست هستم و این فکر به ذهنم رسید که فکرهایی که در پس یک کاریکاتور است و تصویر نمی‌تواند آنها را بیان کند، بنویسم و در حال حاضر در حال نگارش کتابی با این مضمون هستم".

این هنرمند تصویرگر ادامه داد:" کاریکاتوریست‌ها از تکنیک‌های به کار بردن تناقض‌های موجود، عدم تجانس‌ها و ناهماهنگی‌ها استفاده می‌کنند که دقیقا همان کاری است که طنزنویس‌ها هم می‌کنند. پس می‌توان بین كشیدن کاریکاتور و طنزنویسی رابطه‌ای مستقیم برقرار کرد".

وی کارهای طنز موجود در ایران را به دو دسته دکه‌ای و فانتزی تقسیم کرد و گفت:" ما در ایران دو نوع طنز در ارتباط با کارهای کودک و نوجوان داریم که دسته اول نوع تنزل یافته کارتون‌ها هستند و من آنها را کارهای دکه‌ای می‌نامم".

ضیایی در مورد بخش دوم طنز یعنی فانتزی توضیح داد:" فانتزی در ادبیات طنز کودک و نوجوان تفکرات زیبایی هستند که نهادها را نشان داده و آنها را روایت می‌کنند".

 به گزارش باشگاه خبرنگاران، مرکز هنر‌هاي تجسمي وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي از پاييز سال 87 با تأخير در زمان و همچنين تغيير مکان برگزاري ششمين دوسالانه تصوير‌گري کتاب کودک و نيز اعلام بي‌انگيزگي ‌انجمن تصويرگران در برگزاري دوسالانه ششم و در حاشيه خواندن اين دوسالانه نسبت به رويدادهاي مهم هنري بار ديگر برگزاري ششمين دوسالانه تصويرگري کتاب کودک را به زماني نامعلوم موکول کرده ‌است.
 محمودشالويي مدير کل مرکز هنر‌هاي تجسمي وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي و سرپرست  موزه‌ هنر‌هاي معاصر تهران به خبرنگار باشگاه خبرنگاران درباره ششمين دوسالانه تصوير‌گري کتاب کودک گفت: مرکز هنر‌هاي تجسمي وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي آمادگي لازم براي برگزاري ششمين دوسالانه تصوير‌گري کتاب کودک را دارد.
 وي گفت:‌ به منظور برگزاري اين دوسالانه به صورت رسمي براي تعيين زمان برگزاري اين دوسالانه ملي تصوير‌گري از انجمن تصوير‌گران دعوت به عمل آمد، اما تصويرگران عليرغم اين دعوت رسمي حضور پيدا نکردند.
 *تأخير در برگزاري دوسالانه ششم تصويرگران را بي‌انگيزه کرده است

 وي در ادامه گفت:‌ با توجه به تأخير‌اتي که در برگزاري ششمين دوسالانه تصوير‌گري کتاب کودک صورت گرفته به نظر مي‌رسد انجمن تصويرگران کتاب کودک تمايلي به برگزاري اين دوسالانه ندارند.
 وي در ادامه خاطرنشان کرد: ‌تصويرگران يا به عبارتي انجمن تصوير‌گران کتاب کودک انگيزه‌هاي مربوط به برگزاري اين دوسالانه را از دست داده‌اند.
 مديرکل مرکز هنرهاي تجسمي وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي ضمن اميدواري نسبت به برگزاري ششمين دوسالانه تصوير‌گري کتاب کودک گفت: تصويرگران کتاب کودک انجمن تصويرگران کتاب کودک و جامعه هنري براي برپايي يک چنين دوسالانه و رويداد مهمي مي‌بايست اهتمام بيشتري کنند.
 *دبير ششمين دوسالانه تصوير‌گري تهديد شد
 وي در ادامه گفت: ‌برخي از بيرون که تعداد آنها به چند نفر هم نمي‌رسد، تفکر برگزار نشدن ششمين دوسالانه تصوير‌گري کتاب کودک را دارند در حقيقت دست‌هاي بيروني مانع از برگزاري اين دوسالانه شده است.
وي به تهديد دبير ششمين دوسالانه تصويرگري کتاب کودک هم اشاره کرد و گفت: برخي که شايد در گروه دستهاي پنهان هستند دبير ششمين دوسالانه تصويرگري کتاب کودک را که در اواخر سال 87  به عنوان دبير اين دوسالانه تعيين شده بود، تهديد کرده‌اند.
* ششمين دوسالانه تصويرگري کتاب کودک در حاشيه رويدادهاي هنري است
 غلامعلي طاهري مشاور مدير کل مراکز هنر‌هاي تجسمي وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي نيز در همين ارتباط گفت: در حال حاضر برگزاري پنجاه ‌و سومين دوسالانه ونيز نسبت به ششمين دوسالانه تصويرگري از اهميت ويژه‌اي برخوردار است.
 حسين نظري مسئول انجمن تصويرگران کتاب کودک هم به عدم همکاري مرکز هنرهاي ‌تجسمي وزارت ارشاد اسلامي در زمينه برگزاري اين دوسالانه گفت: با وجود مساعدت‌هايي که توسط انجمن تصويرگران کتاب کودک در ارتباط با برگزاري ششمين دوسالانه تصويرگري کتاب کودک از سوي انجمن تصويرگران صورت گرفته است، متأسفانه مرکز هنرهاي تجسمي وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي هيچگونه همکاري نسبت به طي کردن روال عادي  برگزاري اين دوسالانه انجام نداده‌ است.

گفتگو با راشين خيريه، برنده جايزه افق‌هاي تازه از جشنواره بولونيا

(درج شده در نشریه ی تندیس)

میـترا عبداللهی

 مراسم اهداي جايزه جهاني بولونيا، فروردين هر سال، در بولونيا-ي ايتاليا برگزار مي‌شود و به تصويرگران برجسته جهان، در دو بخش ادبيات تخيلي و غير تخيلي، تعلق مي‌گيرد. اهداي اين جايزه برای اولین بار از 1967 و از سوي نمايشگاه بين‌المللي كتاب كودك بولونيا آغاز شد و در حال حاضر یکی از معتبرترين جوايز تصويرگري در محسوب می‌شود. برای امسال راشين خيريه توانست، جايزه افق‌هاي تازه را، از ميان هفتادویک عنوان كتاب ارسالي از ايران و عنواین زيادي از کشورهای جهان، براي كشورمان به ارمغان بياورد. لازم به ذكر است که در نمايشگاه بولونيا-ی امسال، آثار برگزيده اولين جشنواره تصويرگري سی‌جی (CJ) كره جنوبي به نمايش گذاشته شد. در ميان آثار به نمایش گذاشته شده، آثار ده تصويرگر ايراني به چشم مي‌خورد که پس از اتمام کار نمایشگاه، در فرانكفورت به نمايش گذاشته خواهند شد. كتاب «مرد جوان و خياط حيله‌گر»، با تصويرگري راشين خيريه و داستان «بره سرخ و شاهزاده غمگين»، با تصويرگري نرگس محمدي، برنده اين مسابقه شناخته شدند.

برای خواندن گفتگو، بر روی ادامه ی مطلب کلیک کنید:

به گزارش خبرگزاري فارس به نقل از روابط عمومي كانون پرورش فكري كودكان و نوجوانان، تصويرگران ايراني سال 1388 را با موفقيتي بزرگ در نمايشگاه بين‌المللي كتاب بولونيا آغاز كردند و جايزه افق‌هاي تازه نمايشگاه بين‌المللي بولونيا در ايتاليا به كتاب «ارنگ ارنگ بگو چه رنگ؟» راشين خيريه تصويرگر اين كتاب كه به نمايندگي از سوي كانون در اين نمايشگاه حضور داشت اهدا شد و با كسب اين موفقيت، نام تصويرگر جوان، در ميان چند تصويرگر ايراني كه طي 25 دوره گذشته موفق شدند اين جايزه را به دست آورند، قرار گرفت. 
داوران اين مسابقه معتبر بين‌المللي، هنر استادانه‌اي را كه در تصويرگري اين كتاب به چشم مي‌خورد مورد تجليل قرار دادند و نفوذ، شكوه، فريبندگي و طراوت اين اثر را نشانه تداوم سنت‌ها دانستند. 
آنها در بخش ديگري از بياينه خود آورده‌اند: از ميان عناوين فراوان ثبت‌نام شده در بخش افق‌هاي تازه مسابقه Ragazzi، هيأت داوران از كار قوي، مستقل و سنتي ايران قدرداني مي‌كند، كاري كه هنرمندانش، به صورت واضح، الهام‌هاي خود از قرون گذشته و روايات تاريخي را به تصوير كشيده‌اند. 
درخشش كانون به عنوان توليد كننده اثري شايسته معرفي به تمامي نهادهاي نشر كتاب‌هاي كودكان در سراسر جهان از آن رو چشمگير و قابل توجه بوده كه .كتاب "ارنگ ارنگ بگو چه رنگ؟ " از ميان 71 جلد كتاب ارسالي از ايران و تعداد زيادي كتاب از سراسر جهان مورد توجه داوران اين مسابقه قرار گرفته است. 
انتخاب نوع خاص كاغذ و طراحي فونت مجزا و هماهنگ با تصاوير كتاب از ديگر عوامل موفقيت اين اثر به شمار مي‌ر‌ود. 
طراح اين كتاب آثار خود را بر مبناي اشعار و نمايشنامه‌هاي بسيار كودكانه و شيرين افسانه شعبان‌نژاد خلق نموده است و كتاب براي گروه سني الف و ب مناسب است. 
در عين حال در بولونيا علاوه بر اين جايزه، آثار 11 تصويرگر ايراني با موفقيت در مسابقه تصويرگري بولونيا در كنار آثاري از كشورهاي آمريكا، فرانسه، اسپانيا، كره، ژاپن و ايتاليا به كاتالوگ اين نمايشگاه بين‌المللي معتبر راه يافت. 
آثار عليرضا گلدوزيان و نوشين صفاخو از آثار كانون پرورش فكري كودكان و نوجوانان و اميـر شعباني‌پـور، فرشيد شفيعي، مـرتضي زاهدي، مهدي كريم‌زاده، راشين خيريه، زهرا سرمشقي، سحـر بردايي، منيره منصوري و سميرا زماني نيز به اين كاتولوگ كه راهنماي ارزشمندي براي ناشران، طراحان گرافيك، هنرمندان، معلمان، كتاب‌داران و علاقه‌مندان به هنر تصويرگري محسوب مي‌شود، راه يافته است. 
اين مسابقه هم هر سال در دو بخش داستاني و غيرداستاني برگزار مي‌شود. 
بر اساس اين گزارش همچنين در بيست و پنجمين دوره برگزاري اين نمايشگاه همچنين آثار برگزيده اولين جشنواره تصويرگري cj كره جنوبي نيز به نمايش گذاشته شد كه در ميان آن آثار 10 تصويرگر ايراني به چشم مي‌خورد. 
نتايج اين مسابقه در ماه‌هاي پاياني سال گذشته اعلام شد و بر اساس آن در بخش تصويرگران، مرتضي زاهدي، كريم نصر، الهام اسدي، آويده رازي، سمانه قاسمي، حسن عامه‌كن، صدر شهروز، پژمان رحيمي‌زاده، مفتون امير و فرشيد شفيعي 10 هنرمندي بودند كه آثارشان در ميان 50 اثر منتشر شده در كاتالوگ اين مسابقه قرار گرفت. 
همچنين دو كتاب «مرد جوان و خياط حيله‌گر» با تصويرگري راشين خيريه و «قصه بره سرخ و شاهزاده غمگين» با تصويرگري نرگس محمدي از ميان 44 كتاب كانون كه به اين جشنواره بين‌المللي ارسال شده بود برنده اين مسابقه شناخته شدند. 
آثار برنده شده در اين جشنواره پس از نمايش در موزه هنر سونگ كوك كره‌جنوبي، به نمايشگاه بولونيا ايتاليا منتقل شد و پس از آن در نمايشگاه فرانكفورت به نمايش گذاشته خواهد شد. 
همچنين تعدادي از كتاب‌هاي برنده شده در اين مسابقه، از ناشران خريداري و بين مؤسسات مربوط به كودكان، سازمان‌ها، كتابخانه‌هاي عمومي و توزيع كنندگان از طريق بنياد فرهنگي cj و بنياد رفاهي آن توزيع مي‌شود. 
راشين خيريه همچنين با ساخت نخستين فيلم پويانمايي خود برگرفته از كتاب «مرد جوان و خياط حيله‌گر» و با همين نام، توانست دو تنديس و جايزه اصلي بخش مسابقه ايران و مسابقه بين‌الملل ششمين جشنواره بين‌المللي پويانمايي تهران را به خود اختصاص دهد.

به نقل از سایت رسم:

یادداشت زیر را نصیر بشیری برای رسم ارسال کرده است که متن کامل آن پیش روی شماست:

بیست و هفتمین جشنواره فیلم فجر و سی‌امین سالگرد انقلاب بهانه خوبی بود برای بررسی روند گرافیک سینمایی ایران و شاید هشداری برای مسولان.

علي بوذري دبير انجمن فرهنگي و هنري تصويرگران در گفت‌وگو با خبرنگار هنرهاي تجسمي فارس، درباره حضور انجمن در برگزاري ششمين دوسالانه تصويرگري به روند برگزاري جلسات انجمن با دفتر هنرهاي تجسمي وزارت ارشاد اشاره كرد و توضيح داد: دوسالانه‌هاي تصويرگري كتاب كودك تهران از سال 1368 كار خود را آغاز كرد. ايده اصلي اين دوسالانه‌ها پيشرفت تدريجي بود. به شكلي كه در سال 1370 در سطح آسيايي و در سال 1372 و 1378 در سطحي جهاني و آخرين دوسالانه نيز در سطح داخلي برگزار شد كه برگزاركننده اين دوسالانه‌ها نيز همواره ستاد تصويرگران با حمايت وزارت ارشاد اسلامي بوده است. ستادي كه در دوسالانه آخرتبديل به انجمن فرهنگي هنري تصويرگران شد. وي افزود: در پاييز سال گذشته، دفتر هنرهاي تجسمي وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي، براي برگزاري دوسالانه ششم تصويرگري با انجمن فرهنگي هنري تصويرگران، به عنوان تنها نهاد رسمي تصويرگري ايران، وارد مذاكره شد. با اين حال پس از اولين جلسه، اين مذاكرات با وقفه مواجه شد. در اين مدت دفتر هنرهاي تجسمي با افراد زيادي، اعم از تصويرگر و ناشر، رايزني كرد و راه‌هاي ديگر برگزاري دوسالانه را بررسي كرد و نهايتاً به اين نتيجه رسيد كه برگزاري اين دوسالانه بدون حضور انجمن تصويرگران ميسر نيست. با پا در مياني و مساعدت برخي از بزرگان عرصه تصويرگري، انجمن با پيش شرط‌هايي دوباره پاي ميز مذاكره رفت. بوذري با اشاره به برگزاري جلسات متعدد در اين باره گفت: جلسات شوراي برنامه‌ريزي در تاريخ دوشنبه 20 آبان، دوشنبه 4 آبان و چهارشنبه 20 آذر سال جاري برگزار شد. در اين جلسات انجمن تصويرگران طرح پيشنهادي خود را متشكل از نمايشگاه آثار تصويرگري (داستاني)، نمايشگاه آثار تصويرگري موضوعي، كارگاه تصويرگري با حضور هنرمندان پيشكسوت داخلي و خارجي، سمينار ادبيات و تصويرگري كودكان و نوجوانان (با همكاري انجمن نويسندگان كودك و نوجوان)، نمايشگاه تصويرگر خارجي مهمان و حضور يك داور خارجي در تركيب هيات داوران را ارائه داد و دفتر هنرهاي تجسمي از مشاوره رايگان انجمن تصويرگران بهره برد. اين در حالي است كه تمامي جزئيات طرح، كه جزء لازمه يك دوسالانه تصويرگري است، از طرف دفتر هنرهاي تجسمي مورد ترديد قرار گرفت و برخي حذف شد يا تقليل يافت. دبير انجمن فرهنگي و هنري تصويرگران با تأكيد بر مهلت شش ماهه براي برگزاري دوسالانه گفت: انجمن تصويرگران از ابتدا بر نياز به وقت بيشتر و كافي براي برگزاري و آماده‌سازي آثار دوسالانه اصرار داشت و در تمام اين جلسات بر اين نكته تاكيد كرد كه زمان لازم براي برگزاري يك دوسالانه استاندارد 6 ماه است؛ با اين حال جلساتي كه هر دو هفته يك بار برگزار مي‌شد، به كندي پيش مي‌رفت و وقت زيادي صرف تاكيد مكرر بر پيش شرط ها و مصوبات جلسات پيشين مي‌شد. در نهايت جلسه شوراي سياست‌گذاري دوسالانه، با اكثريت نمايندگان از طرف دفتر هنرهاي تجسمي در تاريخ چهارشنبه 11/10 برگزار شد. تاكيد انجمن بر برگزاري دوسالانه‌اي استاندارد و در شأن هنر تصويرگري امروز ايران، انجمن را بر آن داشت تا در نامه‌اي به دفتر هنرهاي تجسمي اعلام كند كه وقت پيشنهادي (ارديبهشت) مناسب برگزاري دوسالانه نيست. بوذري، دلايل محدوديت زماني براي برگزاري دوسالانه در ارديبهشت‌ماه سال آينده را اين گونه اعلام كرد؛ از آنجا كه آخرين دوسالانه تصويرگران در سال 1381 برگزار شده بود، امكان خبرساني به تمامي تصويرگران و ناشراني متعددي كه در اين فاصله به خلق اثر پرداخته‌اند در اين مدت كوتاه امكان پذير نبود، با توجه به پيچيده بودن موضوع نمايشگاه (اشعار حافظ) و تراكم مرسوم كارها در ماه‌هاي پاياني سال، امكان پرداختن تصويرگران به اين موضوع ميسر نبود و علي رغم اصرار مسئولان انجمن، هيچ كدام از تصويرگران پيشكسوت و با صلاحيت به دليل مدت زمان كوتاه براي آماده‌سازي نمايشگاه حاضر نشدند، دبيري دوسالانه را بپذيرند و با توجه به اين دلايل و دلايل ديگري، انجمن، شهريورماه سال 1388 را براي برگزاري نمايشگاه پيشنهاد كرد. بوذري در انتها با بيان اين كه در اين سال‌ها تصويرگران، سال‌هاي پر باري را پشت سر گذاشته‌اند، تصريح كرد: برگزاري شتابزده اين دوسالانه، كه در اين فرصت محدود به شكل فرمايشي برگزار مي‌شود، به هيچ روي نمي‌تواند دو سالانه‌اي در حد دوسالانه‌هاي قبلي و نمايشگر فعاليت چشمگير مصوران كتاب در عرصه‌هاي ملي يا بين‌المللي باشد. از اين رو اين نمايشگاه را نمي‌توان ادامه منطقي دوسالانه‌هاي تهران دانست و نمي‌توان نام دوسالانه ششم را بر آن نهاد. وي در خاتمه با انتقاد از عدم پاسخگويي به نامه انجمن از سوي دفتر تجسمي وزارت ارشاد گفت: عدم پاسخگويي به نامه انجمن و اخبار برگزاري دوسالانه در اريبهشت، نشانگر حكم نامتغييري است كه برگزاري اين نمايشگاه را بدون توجه به كيفيت آثار در پي خواهد داشت. چندي پيش از سوي دفتر امور هنرهاي تجسمي وزارت ارشاد اعلام شد كه دوسالانه تصويرگري ارديبهشت‌ماه سال آينده در شيراز برگزار خواهد شد.

فستيوال فِتيش¹ 

نگاهی به جشنواره‌پرستی در عرصه هنر تصويرگری ايران

علی هاشمی شهرکی

نگاهي منصفانه به فضاي هنري سال‌هاي اخير كشور مشخص مي‌كند كه جشنواره‌پرستي در ميان قشر جوان‌تر هنرمندان بيداد مي‌كند؛ هنرمندانِ تازه‌نفس هر روز دنبال فراخوان‌ جشنواره‌هاي داخلي و خارجي مي‌گردند و باور دارند كه با ارائۀ اثر به جشنواره‌ها و موفقيت در آن‌ها شأن و مقام حرفه‌اي به‌دست خواهند آورد. اين باور چنان جدي است كه نوجوانان خوش‌ذوق، ورود خود به فضاي حرفه‌ايِ هنر را با تاريخ ارسال اولين اثر خود به يك جشنواره همزمان مي‌دانند و تعداد آثار چاپ شده‌شان در كاتالوگ‌ جشنواره‌ها، برايشان معيار حرفه‌اي بودن و سابقه كار است.
همان نگاه منصف و دلسوز بيانگر عدم پيشرفت هنر كاربردي در جامعۀ ما نيز هست؛ اين سؤال مطرح است كه با داشتن اين همه هنرمند حرفه‌ايِ جايزه‌بگير، چرا هنرهايي كاربردي همچون گرافيك و تصويرسازي و حتي كاريكاتور در عرصه‌هاي كاركردي خود پيشرفت چنداني نداشته است؟ پس جشنواره‌هاي هنري به چه درد مي‌خورند؟ هدف از برگزاري اين جشنواره‌ها چيست؟ سود و زيان اين جشنواره براي فضاي هنري چه‌قدر است؟ نتايج اين جشنواره‌ها در بازار كار چه تأثيري دارد؟

در اين نوشته مجالي براي بررسي همه‌جانبه و آسيب‌شناسي هنرهاي كاربردي نيست، پس از ميان سه هنري كه نامشان برده شد تنها به هنر تصويرسازي مي‌پردازيم كه مانند آن دو هنر ديگر اين‌روزها سرگردانِ جشنواره‌هاي رنگارنگ شده است. البته تعداد جشنواره‌هاي تصويرگري نسبت به فستيوال‌هاي گرافيك و كاريكاتور كمتر برگزار است اما آثار سوء همين‌ها نيز در هنر تصويرسازي به‌راحتي به‌چشم مي‌آيد. در اين بررسي دو سؤال عمده وجود دارد؛ اول، هدف از برگزاري اين جشنواره‌ها چيست؟ دوم، سود و زيان اين جشنواره براي فضاي هنري چقدر است؟

ترجمه سحر ترهنده ـ برگرفته از سایت اندرسن ۲۰۰۸

درباره ی تصويرگر:

اینوچنتی در سال 1940 در منطقه ای در نزدیکی فلورانس، ایتالیا به دنیا آمد. خود آموخته، شروع به کار در حوزه تبلیغات، طراحی گرافیک و انیمیشن کرد. در سال 1979 اولین کتاب خود را تصویرگری کرد و به چاپ رساند. نقطه عطف حرفه تصویرگری اینوچنتی در سال 1983 با ملاقات او با ایتینه دلسرت شکل گرفت. دلسرت اولین کار تصویرگری و تعدادی پوستر را که اینوچنتی برای مسابقات طراحی کرده بود دید و از کارهای او بسیار خوشش آمد. او با اینوچنتی قراردادی برای تصویرگری یکی از قصه های پریان قدیمی به نام سیندرلا بست، کتابی که در سال 1990 در ایتالیا به چاپ رسید. در بین سال های 1985 تا 1987 اینوچنتی به درخواست مجله ای به نام تایم لایف بر روی مجموعه کتاب های با عنوان دنیای محسور شده کار کرد، این کتاب ها همراه با مجله به چاپ می رسیدند. برخی از بهترین کاهای او در سالهای 1988 و 1996 به وسیله ناشری آمریکایی به چاپ رسیدند که بعدها در ایتالیا نیز تجدید چاپ شدند. از این گروه می توان به کتاب های ماجراهای پینوکیو 1991، سرود کریسمس 1990، فندق شکن 1996 و کتاب های جدیدتری چون آخرین استراحتگاه 2002 و قصه های اریکا 2003 اشاره کرد. اینوچنتی به سبب آثار استثنایی خود تعداد بسیار زیادی ازجوایز جهانی را به خود اختصاص داده است .جوایزی نظیر سیب طلای براتیسلاوا، جایزه صلح گوستاو هینمن و لوح افتخار جایزه هانس کریستین اندرسن. او در حال حاضر در مونتس پرتولی زندگی می نماید و مشغول کار بر روی کتاب جدید خود قصه یک خانه است.

بر روی ادامه ی مطلب کلیک کنید:

بحثی در نياز هنر تصويرگری ايران به نقد تحليلی

علی هاشمی شهرکی ـ منتشر شده درشماره ۱۱6 دوهفته نامه هنرهای تجسمی تندیس، 25 دی ۱۳۸۶

خانم نرگس محمدی و آقای سیروس آقاخانی تنها ایرانیان پذیرفته شده در بولونیای ۲۰۰۸ هستند. 

پنجمین مجله تخصصی تصویرگری واروم منتشر شده میتونید ازاینجا چند صفحه ای را ببینید.

به گزارش خبرگزاري فارس،در برنامه بعد از ظهر اولين روز همايش بين المللي هنر در اديان توحيدي سه سخنراني انجام شد.
در اولين سخنراني "كريستين بيستروپ" متخصص تصويرگري كودك و داور بين المللي با نشان دادن تصاويري از كتاب مصور كودكان و تجربه دانمارك در مصور كردن انجيل براي كودكان، انتقال مفاهيم ديني با زبان تصوير و هنر را مورد بررسي قرار داد.
اين داور بين المللي با بيان اينكه نقاشان با بيان جزئيات، راه را بر تخيل كودك مي بندند عنوان كرد "اما تصويرگران در خلق اثر خود به گونه اي عمل مي كنند كه تخيل بيننده خلاق شده و فرصت بروز مي يابد."
به گزارش اتاق خبر دومين جايزه جهاني اديان توحيدي، در ادامه "مهندس هادي سيف" پژوهشگر، محقق و مؤلف دايره المعارف هنرهاي مردمي به موضوع نقالي و ويژگي هاي اخلاقي هنرمندان مردمي و بيان رمز و راز عملي آنها پرداخت و با اين نقل ها ناشناخته هاي ارتباط اعتقاد و هنر را كه در دو دهه تحقيق جمع آوري شده است، بيان كرد.
در ادامه" مهندس مهدي فيروزان " كه خوشنويسي را به عنوان؛ هنري مقدس در اسلام مورد بررسي قرار داد. وي با بيان اينكه بحث از خوشنويسي تنها در قلمرو هنر اسلامي ميسر است، گفت:" آنگونه كه اسلام به خوشنويسي پرداخته و به آن قوت داده است در بقيه اديان وجود ندارد."
وي همچنين با بيان اينكه بررسي و تحليل هنر اسلامي- در هر دوره زماني و هر اقليم جغرافيايي ناگزير ما را به سرچشمه اين هنر يعني قرآن هدايت مي كند، گفت: " نزول امر قدسي از آسمان به زمين، و تعالي و صعود انسان هنرمند به سوي آسمان در نقطه اي تلاقي مي يابد. در اين نقطه هنر سنتي پديد مي آيد، هنر سنتي اگر از دامن ديني پر قدرت نشأت گيرد، هنر ديني مي شود و هر گاه هنر ديني از بيان ظواهر فراتر رود و پرده ها و حجاب ها را از بين ببرد و معاني قدسي و كانون ديني را مستقيم تر بيان كند هنر قدسي دين شكل مي گيرد."
وي منشاء و سرچشمه هنر اسلامي را در باطن معارف و جوهر پرستش و عبوديت ميسر دانست و اظهار داشت: "معنويت و روحانيت دو واژه كليدي در آموزه هاي اسلامي اند كه از حيث معنا بيكرانه و لايتناهي هستند."
فيروزان ادامه داد: " با ظهور اسلام و ضرورت محتوم ضبط درست و كتابت بي دخل و تصرف كلام خداوند- قرآن كريم به تناوب در مناطق مختلف و در جمع مخاطبان گوناگون نازل مي شد- خطاطي آغاز شد و كتابت مقدس ترين و مركزي ترين اصل اسلام و به تعبير ديگر قلب اسلام- قرآن- سبب اصلي پيدايش و حيات و رشد خطاطي و زيبايي خوشنويسي در اسلام شده است."
مهندس مهدي فيروزان تلاوت قرآن و خوشنويسي را موفقترين "صورت" هايي برشمرد كه توانسته حقايق بي "صورت"ي را كه خداوند در قالب كلمات خود بيان كرده است بصري و ماندگار كند.
وي در پايان وظيفه هنرمند را استفاده از قوه خيال و ديدن صورت و آوردن آن صورت به عالم تصوير داشت و گفت: "زيبايي و بيكرانگي، حضور و نفوذ در مكان خود از ويژگي هاي هنر مقدس برشمرد و خوشنويسي را به دليل برخورداري از همين ويژگي ها هنر قدسي، است." اولين روز همايش بين المللي هنر در اديان توحيدي با دو سخنراني ديگر ادامه يافت.

برگرفته از دوهفته نامه ی ویونا

اقتباس از مقاله ی محمدعلی بنی اسدی در روزنامه ی شرق 

نقدی بر تصویرگری ایران:

در نخستین کلام در بحث تصویرگری بی اختیار ذهن ها متوجه حوزه کتاب کودک و نوجوان می شود.در حالی که این امر طیف وسیعی از کار را شامل می شود؛ از کارهای مختلف و متفاوت در نشر تا کارهای تجاری و تصویرگری برچسب ها و استفاده از تصویرگری برای معرفی کالاهای جدید.

افرادی که در رشته های دیگر تحصیل کرده اند، گاه برای تحصیلات تکمیلی به تصویرگری روی می آورند، جالب اینکه درصد بالایی حدود ۹۵درصد دانش آموختگان هنر نیز میل پنهان و آشکارشان تصویرگرشدن است و این حجم عظیم نیروی انسانی می خواهد وارد بازار کار شود و آن هم در حوزه کتاب و با این امید که جایزه ای دریافت کنند و از آن پس بتوانند با اعتباری که به دست آورده اند به کار در ابعاد دیگری ادامه دهند.غرض از این جملات که قدر این تلاش ها دانسته نشود یا جوانان ما در پی کسب نام و در پی آن نان برنیایند.به عبارت دیگر باید این تلاش شریف را قدر دانست؛ اما به نتیجه آن نیز نیم نگاهی داشت و اندیشه کرد.

به طور طبیعی این بحث وجود دارد که برای دیده شدن باید اتفاقی بیفتد.اما این اتفاق اگر از روی حادثه باشد زود به فراموشی منجر می شود. وجود تشکیلات و سازمانی می تواند در استمرار دیده شدن یار و مددکار باشد.

اما نه تنها از داشتن چنین مکانیسمی محروم هستیم، بلکه تعداد ناشران ما هم انگشت شمارند.مسائل و مشکلات نشر نیز آنها را به سوی کتاب های ترجمه هدایت می کند. این امر از نظر اقتصادی برای آنها به صرفه تر است؛ زیرا نه تنها هزینه تصویرگری و نویسنده را در بر نخواهد داشت بلکه از کتابی آماده برای چاپ و نشر استفاده می کنند که صرف بیشتر به همراه دارد و گاه نام نویسنده هم به فروش کتاب کمک می کند و به هرحال کاری است راحت تر.

همه ساله با نزدیک شدن نمایشگاه کتاب سیل مصاحبه ها در نشریات جریان می یابد و مشتی پرسش و پاسخ تکراری که کتاب خوان ما چه و کتاب چه و چه باید کرد. مسائل مربوط به نشر زنجیروار به هم وابسته است این زنجیر باید با هم دیده شود، نمی توان یک حلقه را به امید اصلاح تغییر داد و بقیه را به حال خود رها کرد.ناشری که همه سرمایه اش را در یک کار فرهنگی سرمایه گذاری کرده است باید نتیجه کارش را ببیند تا بار دیگر گام در این راه نهد.به همین دلیل باید روی زنجیره نشر تکیه کرد. همه را باید با هم حرکت داد.

با نگاهی به کارهای انجام شده درمی یابیم که تعدادی از کتاب های ویژه تولید شده سرریز هنری ما است که به این شکل تجلی یافته است.در واقع ما تمام توانمان را روی فرمالیسم گذاشته ایم و با اتفاق اصلی دچار مشکلیم.اما باید به این نکته نیز توجه داشت که پتانسیل ما در تصویرگری پتانسیل خوبی است و جوانان ما فرم ها را می شناسند و نوجویی دارند ولی در چرخه های مختلف تصویرگری مشکل وجود دارد.

مشکل در مسائل دیگری مثل رابطه تصویرگر با نویسنده و ناشر هم نمود پیدا می کند .از طرف دیگر مساله اولویت مخاطب بر کار است و گاه اهمیت کار و ویژگی های هنری و فرمالیستی اثر بر مخاطب برتری پیدا می کند.اما یک گزینه میانی هم وجود دارد که هم در جهت سطح سلیقه مخاطب و هم احترام به مخاطب عمل می کند و بحث شناخت مجموعه ای است که کودک نام دارد و موضوع روانشناسی کودک است.

مساله اینجا است که آمار مشخصی از نظر سطح سلیقه و گرایش ها از نظر جنس ادبیات تولیدشده وجود ندارد.به هرحال جایگاه تصویرگری در ایران جایگاه ویژه و قابل احترامی است و باید گاهی شکرگزار بود اما در سیستم نشر گاه تصویرگر تصمیم گیرنده در تمام مراحل چاپ است اما در کشورهای مختلف تصویرگر گوشه ای از ماجرا است.

اگر خواست ما فقط بردن جایزه باشد و محورهای سنجش داوری های فستیوال های مختلف، این امر تصویرگری ما را دچار اعوجاج خواهد کرد و این مشکلی است که پیدا شده.عمده تصویرگری ما در بین دو نقطه در نوسان است.یا کارهایی که صرفاً بازار را مدنظر دارد و دیگری آثاری که قرار است برنده هر نمایشگاهی باشد.در حقیقت توجه و احترام به درک و شعور مخاطب که معیار مهمی است به فراموشی سپرده می شود.البته توجه به جایزه خصوصاً جوایز نقدی و توجه داشتن به ذائقه داوران مختص یک کشور نیست بسیاری از کاریکاتوریست های اروپای شرقی و روسیه (خصوصاً بعد از دوران فروپاشی) از این طریق معاش زندگی خود را تامین می کنند.

در خاتمه بگویم گاهی این بحث پیش می آید که بار عمده یک کتاب را تصویرگر بر عهده دارد یا نویسنده، که باید گفت هر دو در خدمت یک امر مهم هستند و باید به همان جمله ای که کم کم دارد حکم کلی و گاه کلیشه ای به خود می گیرد تن داد که این هر دو بال یک پرنده هستند که اگر در جهت هم سویی حرکت نکنند مخاطب دچار سردرگمی خواهد شد.

دومین جایزه جهانی ادیان توحیدی عصر امروز دوشنبه سوم دی‌ماه با حضور مسئولان سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران و هنرمندان تصویرگر در موزه هنرهای دینی امام علی (ع) آغاز به کار کرد.

به گزارش دبیرخانه دومین جایزه جهانی ادیان توحیدی، رئیس سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران در مراسم افتتاحیه دومین جایزه جهانی ادیان توحیدی گفت: "هنرمندان با استفاده از زبان هنر در انتقال فرهنگ نقشی مهم دارند. از طرفی هنر و تصویرسازی در موضوعات معنوی می‌تواند هنرمندان را در بخش‌های مختلف کنار هم قرار دهد."

احمد نوریان در ادامه افزود: "معتقدیم هنرمندان و پیروان ادیان توحیدی می‌توانند در ادامه حرکت انبیا جلودار باشند و رسالت الهی خود را ایفا کنند، چرا که تصویر بهترین ابزار ارتباطات فرهنگی است و در ارتقاء سواد بصری و انتقال فرهنگ دینی بسیار کمک می کند."

مجتبی آقایی دبیر جایزه جهانی ادیان توحیدی نیز گفت: "این برنامه از حرکت‌های شاخص در جهان ره گم کرده امروز است که بیشتر در قالب و ظرف هنر عالم معنا را مورد توجه قرار می دهد. با دائمی شدن دبیرخانه این جایزه جهانی کارگاههای آموزشی و نشست‌های تخصصی در خور شان موضوع جایزه برای هنرمندان ایران و جهان برگزار می‌کنیم."

در پایان این مراسم نیز نمایشگاه دومین جایزه جهانی ادیان توحیدی با 144 اثر برگزیده افتتاح شد.

+ آثار برگزیده و انتخاب شده برای نمایشگاه به زودی در سایت جایزه قرار داده خواهد شد.

وبلاگ ویونا یه مطلب جالبی نوشته با عنوان "تفاوت تصویرگری با تصویرسازی" :

نوشته ی حسین زیاری (دوهفته نامه ی ویونا) : 

تصویرگری کتاب کودک

تصویرگری کتاب کودک، گرایشی مستقل درهنر است که جنبه ای کاملا هدفمند و مخاطب شناسانه را، در امتداد ادبیات کودک و نوجوان در بر می گیرد . تصویرگری از نظر هنری و در کنار طراحی گرافیک یکی از دو بخش هنرمندانه ی پیکره ی کتاب را تشکیل می دهد. بر همین اساس و از منظر تفکر پدید آورندگی با گرافیک در هم تنیده است ؛ در عین حال از حیث ابزار روش ها و شکل ، بخشی از هنر نقاشی به شمار می رود . دستاورد تصویرگری در عین پیوستگی دایمی با( متن ) کتاب ،می تواند مستقلن داوری شود یا به حیات هنری خود ادامه دهد، اما به هر ترتیب، تصویری که تصویرگر می سازد، همیشه مبتنی بر روایت و قصه است، هر چند کتاب پدید آمده ، سراسر تصویر و فارغ از (نوشته ) باشد.

تاریخچه ی تصویرگری در ایران

اولین کتاب های مصور در ایران متون (اوستا) بوده است و اصولا تصویرگری در ایران پیوندی محکم با مذهب دارد. چنان که مانویان با گرایش خاص به تصویر سازی متون مذهبی شان سنت نگارگری را در آسیای مرکزی و اطراف رونق بخشیدند.
پیشینه ی غنی تصویری بر دیوارها، سنگ نگاره ها ی هخامنشی، پارتی و ساسانی تاثیر زیادی بر پیدایش مکاتب سده های میانه از جمله مکتب بغداد و هرات و ... گذاشت.در این دوره ها کتاب هایی غیر از کتاب های مذهبی مثل کتاب های ادبی ،علمی و... نیز تصویر شد . از جمله مشهور ترین کتاب های مصور ایرانی، کتاب کلیله و دمنه ۳۳۰ ه-ق، قابوس نامه به سال ۴۸۳ ه- ق وسمک عیاردر سده ی هفت میباشد. در سده های اخیر با رواج چاپ سنگی تصویر سازی کتاب وکتاب سازی وارد دوره ی جدیدی از حیات خود شد و در دوره ی مشروطه با گسترش و رواج مطبوعات حضور و کارکرد تصویر در اجتماع رنگی جدی تر و همگانی تر به خود گرفت. طبیعی است که با پیدایش و رونق آموزش و پرورش به سبک جدید و گسترش مدارس به سبک غربی، تصویر گری به ضرورتی برای کتاب های کودکان و نوجوانان تبدیل شد.
در سال های ۱۳۴۰ به بعد تصویرگری کتاب های کودکان به عنوان شاخه ای تعریف شده و دسته بندی شده در ایران مطرح شد. کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان از مراکز اصلی تمرکز بسیاری از هنرهای مربوط به کودکان و از جمله تصویرگری بود . اکنون تصویرگری ایران جایگاهی ویژه و متفاوت در سطح جهانی دارد و تعداد زیادی تصویرگر از نسل جدید این حرفه در کنار نسل های گذشته و با استفاده از تجربیات پیشین مشغول کار و فعالیت هستند . 

به گزارش سایت شورای کتاب کودک روز سه شنبه اول خرداد 1386 زهره قايينی رئيس هیئت داوران جايزه هانس کريستين اندرسن گزارش شرکت خود را در جلسه هيئت مديره دفتر بين‌المللی کتاب برای نسل جوان (IBBY ) که در محل نمايشگاه بين‌المللی کتاب کودک بولونيا برگزار شده بود، به همراه نوش آفرين انصاری (گزارش سفر به جشنواره كتاب نامی - تشكيل كتابخانه در طبيعت) و علی بوذری (شرکت درنمايشگاه بولونيا) در کتابخانه تحقيقاتی شورای کتاب کودک، ارائه کردند.
زهره قائینی دراین جلسه تصميمات اخیر هیئت مديره را اعلام کرد. يکی از تصميمات هیئت مديره، رای نهايی درباره اعضای هیئت داوران جايزه اندرسن بود که از سوی او به عنوان رئيس هیئت داوران در جلسه پيشنهاد شده بود. در اين جلسه 10 نفر از کارشناسان برجسته ادبيات کودکان از سراسر جهان در حوزه متن و تصوير به عنوان داوران اين جايزه برای سال 2008 برگزيده شدند. داوران از کشورهای آرژانتين، بلژيک، کانادا، مصر، فرانسه، نيوزلند، روسيه، اسپانيا، سويس و آمريکا هستند که رياست داوری بر عهده زهره قايينی از ايران خواهد بود.

براد هلند، تصويرساز و كاريكاتوريست

 یحیی تدین yahya.tadayon@gmail.com

براد هلند (Brad Holland) در ميان تصويرسازان جهان و همزمان در حوزه هنر گرافيك و كارتون از محبوبيت و اعتبار فراوانى برخوردار است. اگرچه از او به عنوان كارتونيست ياد مى شود اما قسمتى از اين محبوبيت به خاطر تصوير سازى هاى تاثير گذار و قابل تحسين اوست كه در بسيارى از آنها از سياست هاى دولت آمريكا به تلخى ياد كرده و عملكرد هاى آنان را به باد انتقاد گرفته است. علاوه بر اين ويژگى شخصيت سنديكايى «براد هلند» نيز در برخورد و سازماندهى و در تقابل با همه جرياناتى كه مى خواهند به حقوق صنفى و قانونى هنرمندان صدمه وارد آورند از او چهره اى جنجالى و معترض ساخته است. براد هلند بارها به ديگر هنرمندان ياد آورى كرده است كه بايد از طريق ايجاد راهكارهاى مناسب دست مافيا هاى قدرت را از حوزه ها و مناصب حساس هنرى دور كنند.
براد هلند، شصت و سه سال پيش در آمريكا به دنيا آمد. در كودكى خانواده اش به آركانزاس نقل مكان كردند، در جوانى مدتى را در يك سالن خالكوبى در شيكاگو مشغول كار شد، و حوالى سال ۱۹۶۰ براى هميشه به نيويورك نقل مكان كرد؛ شهرى كه بعدها همكارى اش را با روزنامه نيويورك تايمز از آنجا آغاز كرد و به دنبال آن با ساير مطبوعات كه شاخص ترين آنها نشريه معروف پلى بوى بود ادامه داد. علاقه هنرمند مصرى الاصل؛ سوارس۱ به كارهاى او كه وى در آن زمان مسئوليت صفحه سردبير۲ را در نيويورك تايمز به عهده داشت فرصتى به او داد تا آزادانه استعدادهاى خود را از همان ابتداى كار يعنى سال ۱۹۷۲ به نمايش گذارد.
اكثر آثار براد هلند به مواردى مثل سياست و بحران هاى اجتماعى اشاره دارد. از نظر محتوا و استيل كار نيز متد او در دو مقوله اصلى خلاصه مى شود؛ فريبندگى و طنز نگارى. او روش نسبتاً ساده اى براى ارائه كارهايش دارد كه در عين حال منحصر به فرد است. تصاوير او از توده هايى دودمانند شكل مى گيرند، قهرمانان او چهره اى مه آلود دارند كه به نظر مى رسند از ميان تاريكى ها به سوى روشنايى در حركتند؛ موردى كه در بعضى از آثار هنرمندان سبك باروك همچون رامبراند هنرمند پرآوازه هلندى قابل مطالعه است.
در آثار براد هلند بيشتر از هر چيز سوژه اصلى يا قهرمان را مى بينيم كه از نگاه هنرمند به زير  ذره بين رفته است. در اين قالب او كمتر به حواشى كار و جزئيات مى پردازد. آثار براد هلند بيننده را مستقيماً وارد اصل ماجرا مى كند. كاراكتر هاى او معمولاً هيبتى غول آسا دارند كه در يك فريم با كادرى دقيق خلق شده اند. در اين مسير چندان به جزئيات توجه نمى شود و از ريزه كارى ها و طرح مسائل حاشيه اى نيز خبرى نيست .
براد هلند در طول زندگى هنرى خود به جوايز بسيارى دست يافته است كه از آن جمله مى توانيم به جايزه هاميلتون هينگ۳ به خاطر اثرى به نام «من جداً جدا زاده شدم»  اشاره كنيم، در اين اثر بيننده شاهد پيكر مرد بلندقامتى است كه برهنه ايستاده است در حالى كه اعضاى بدن او با فاصله از هم جدا شده اند و اين جدايى با يك نوع كشيدگى عضلات نيز همراه است.
چاپ مجموعه اى از آثار براد هلند در كتابى موسوم به «رسوايى هاى بشرى» (Human Scandals) در سال ۱۹۷۵ كه همگى با قلم و مركب رسم شده اند براى او اعتبارى جهانى كسب كرد. هنرمند در اين مجموعه به دفاع از آزادى هاى مدنى و حقوق فردى پرداخته و ظلم و ستمى را كه بر افراد بشر تحميل مى شود به شكلى تراژيك بازگو مى كند

براد هلند بارها نسبت به فرهنگ مصرفى و ابتذال هنرى كه فرهنگ عامه را تهديد مى كند واكنش نشان داده و اعتراض خود را اعلام كرده است. او در اين باره به صراحت گفته است: «در آمريكا حقيقتاً فقط يك هنر محبوب وجود دارد و آن سينما است. بيشتر مردم نقاشى را يك سرگرمى و ادبيات را يك تكليف مدرسه به حساب مى آورند.»۴ البته در اين گفته براد هلند همچون آثارش نوعى فريبندگى و طنز وجود دارد ولى نمى توان به تسلط اين رشته از هنر بر تفكر عامه مردم كشورهايى كه ثروت و سرمايه در آنجا حرف اول را مى زند بى توجه بود. در هر صورت جامعه فراصنعتى و مصرف گراى آمريكا براى تحميل توليدات خود نياز به بسترى مناسب دارد كه بايد از نگاه صنعت سينما به آن پرداخت و مخاطبين آن را نيز با آنها مأنوس و آشنا كرد.
براد هلند نسبت به استفاده از حروف و كلمات در آثارش تعلق خاطر خاصى ندارد و يا به روايتى او به ندرت در كارهايش از متن استفاده مى كند، به همين دليل غالب آثار او بدون كلام است. براد هلند اعتقاد دارد كه تصاوير بايد به خودى خود پيام لازم را منتقل كنند و بر اين اساس ضرورتى ندارد كه با دخالت هنرمند و اضافه كردن چيزهاى غيرتصويرى كه به تركيب بندى اثر مربوط نمى شوند بخواهيم به نتيجه مطلوب برسيم و كل مسئله را به صورت تزريقى يكجا به تماشاگر القا كنيم. از موارد ديگرى كه در آثار اين هنرمند قابل توجه است پرداختن به مسائل روحى و احساسى شخصيت هاى آثار اوست. بيننده با نگاه به كاراكترهاى براد هلند به طور ناخودآگاه به يك حس ترحم و نزديكى ميان خود و شخصيتى كه او خلق كرده است مى رسد.
خود او در اين باره با انتقاد به پست مدرنيست ها در مورد رابطه احساس و حقيقت مى گويد...
پست مدرنيست ها اعتقاد دارند كه حقيقت افسانه اى بيش نيست و افسانه نيست جز حقيقت... در واقع اين، ريشه در روحيات عاميانه ما هم دارد. همين مردم اعتقاد دارند كه احساسات نيز شكلى از واقعيات است. در واقع اين اسامى ديگرى براى آنهاست... اين ادعا مى تواند جنون آميز باشد.
با گذر از اين مقدمه به گفت وگوى كوتاهى اشاره مى كنم كه حدود دو سال قبل با او انجام دادم و حيفم آمد آن را منتشر نكنم. اين گفت وگو اگرچه كوتاه است ولى به نظرم حاوى نكات ريزى است كه مى تواند به علاقه مندان هنر تصويرى و دوستداران اين هنرمند كمك كند تا با نحوه تفكر او بيشتر آشنا شوند. در آن زمان من مى توانستم گفت وگوهايم را با او ادامه دهم ولى به علت اختلاف سليقه اى كه ميان ديدگاه هاى ما به وجود آمد متاسفانه اين ارتباط قطع شد و با آن كه تلاش كردم مجدداً با او ارتباط برقرار كنم اما موفق نشدم. اين گفت وگوها از طريق  اى ميل و به طور مستقيم با او انجام گرفته است. گاهى پاسخ براد هلند بلافاصله به من رسيده و گاهى نيز با فاصله چند روز...
در اين جا گفتن اين مطلب شايد ضرورى باشد كه وى علاوه بر غناى هنرى و كيفيت ممتاز آثارش به شدت علاقه مند به طرح مسائل و مبانى تئوريك راجع به مقولات هنرى است. او سخن گفتن را به شدت دوست دارد و با ارائه ديدگاه هاى جنجالى خود مدعيان نظريه هاى هنرى را به چالش مى كشد. گفت وگوى او با ميلتون گليزر نمونه جالبى از تقابل نظريه هاى او با ساير هنرمندان است.
براد هلند اگرچه تحصيلات آكادميك رشته هاى هنرى را طى نكرده است و هميشه از او به عنوان هنرمندى خودآموخته ياد مى شود ليكن در ارائه ديدگاه هاى خود چيزى كم نمى آورد و از نظريات او در حد يك استاد رشته هنرهاى تجسمى استفاده مى شود.
•••
•من كارهاى شما را در سايتى كه به نام شما ثبت شده است ديدم. آنها بسيار زيبا بودند. به اين منظور اجازه بدهيد در رابطه با كارهايتان گفت وگويى با هم داشته باشيم.
از بابت اى ميل شما و ابراز علاقه تان به كارهايم متشكرم. من خوشحال خواهم شد تا با شما گفت وگويى داشته باشم. لطفاً هرگونه مايليد سئوال بفرماييد.
•كارهاى شما را در نيويوركر نمى بينم. تصور مى كنم ترجيح مى دهيد با نشريه نيويورك تايمز يا پلى بوى همكارى كنيد. چرا؟
در سال ۱۹۸۰ من دو روى جلد براى نيويوركر كار كردم. در آن زمان آنها معمولاً روى جلدهايشان را با كارتون يا تصاويرى به چاپ مى رساندند كه از لحنى شاد و روشن بهره مند بودند. كارهاى من تصور مى شد كه بسيار سياه و تاريكند به اين خاطر بعضى از خواننده ها اعتراض داشتند. از آن زمان تاكنون نيويوركر توسط يك كمپانى انتشاراتى غول به نام «كاند ناست» خريدارى شده و اداره مى شود. هر چند در حال حاضر آنها از صفحات هنرى بسيارى استفاده مى كنند ليكن در مبحث بستن قرارداد با طرف قرارداد يعنى هنرمندان خوب عمل نمى كنند

•لطفاً درباره كيفيت و تفاوت سبك كارهايتان با هنرمندانى مثل استاينبرگ توضيح دهيد.
وقتى كودك بودم تصورات يك كارتونيست همراه من بود و بيشتر از همه تحت تاثير «رونالد سيرل» قرار داشتم. اما من به طور غريزى علاقه مند بودم ايده هاى خودم را نقاشى كنم تا آنكه بخواهم آنها را به شكل كارتون درآورم. در آن زمان از اين موضوع متاسف بودم ولى اين يك اشتباه بود. اجراى طرح هاى طنز آميز سياه به قدرت و توانايى بسيارى احتياج دارد.از آن زمان تا حال بسيارى از ايده هاى من كارتون هايى بودند كه در آنها هيچ چيز خنده آورى وجود نداشت و اين به نظر مى رسيد همان راه درستى بود كه مى بايست به انجامش برسانم.
اولين مدير هنرى كه به اين درايت رسيد كه من چگونه كار مى كنم و فهميد كه بهتر است به چه سبكى ادامه دهم «آرت پل» (Art Paul) بود. در آن زمان پلى بوى تيراژى حدود ۸ ميليون داشت. تعداد بسيارى از مردم امكان پيدا كردند تا كارهاى مرا ببينند. آنها به تدريج به مشى كارهاى من نزديك شدند و به آن چيزهايى كه انجام مى دادم احساس نزديكى كردند.
•كارهاى قديم شما بيشتر سياه و سفيد بود و اغلب با مركب و قلم فلزى تصوير شده بودند؛ دايناسورها، جنگ خاورميانه، واترگيت و... آيا هنوز هم به اين سبك كار علاقه مند هستيد؟
بله، من هنوز كارهاى سياه و سفيد خودم را دوست دارم و هنوز هم به آن سبك كار مى كنم، و البته هنوز بيشتر از گذشته مايلم به همان سبك كار كنم به شرطى كه جايى باشد كه به طور مرتب آنها را به چاپ برساند. به هر حال فكر نمى كنم آنها فقط به دوره اى تعلق داشته اند كه من تنها به شيوه اى كاملاً مشخص متمركز شده باشم. در ابتدا هنگامى كه كار با مركب را شروع كردم آن موقع كمتر از سايه زدن استفاده مى كردم. من عادت داشتم از مداد استفاده كنم. براى همين براى مدتى من مركب را براى رنگ آميزى كارهايم استفاده مى كردم و آنجا بود كه تلاش كردم خطوط كارهايم را با رنگ و بوى ديگرى به كار بگيرم. اما حالا مركب را براى خود مركب (طراحى) استفاده مى كنم. اين روش تاثير گذارتر است و خطوط آن نيز برنده تر

سيدمحسن وزيری ‌مقدم كه از سوی دولت ايتاليا مرد سال ۲۰۰۵ هنر اروپا معرفی شد، در يادداشتی با عنوان هويت ايرانی توجه به نكاتی را ضروری دانسته و تاكيد دارد كه به‌دست آوردن گنجينه‌ی از دست رفته ايرانی كار آسانی نيست.

اين هنرمند نقاش ۸۳ ساله‌ي ايراني كه سال‌هاست در ايتاليا زندگي مي‌كند، در ادامه‌ي اين يادداشت كه در اختيار بخش هنرهاي تجسمي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، قرار داده، آورده است: هويت ملي در رابطه با محيط زيست تحول مي‌يابد و شكل مي‌گيرد. قصه‌هاي مادربزرگ، يادگيري زبان و ساختار خانواده در تحكيم عواطف و احساسات ايراني فرزندانمان، يعني هويت ملي، نقش مهمي ايفا مي‌كند. كودكاني كه در ايران به‌دنيا مي‌آيند، به‌دليل ارتباط مستقيم با مردم آب و خاك خودشان و نحوه‌ي آموزشي كه در مدارس مي‌بينند، خواه ناخواه هويت ايراني را به‌خود مي‌گيرند. اما كودكاني كه در كشورهاي ديگر به‌دنيا مي‌آيند و يا در سنين نوجواني ناگزير به ترك وطن مي‌شوند، به دشواري مي‌توانند هويت ملي خود را بشناسند. اين فرزندان در محيطي رشد و نمو مي‌كنند كه از نظر فرهنگي و اخلاقي هيچ تشابهي به محيط زيستي كشور ما ندارد و ناگزيرند براي ايجاد ارتباط با هم نوع، زبان آن كشور را ياد بگيرند. در بسياري از موارد كوشش سرسختانه‌ي پدر و مادر براي ياد دادن زبان فارسي، كه يكي از عوامل درك و شناخت هويت ملي است، بي‌نتيجه مي‌ماند.

به‌زعم وزيري مقدم، آشنايي با تاريخ كهن كشور ما، مي‌تواند غرور ملي فرزندان ما را بيدار كند و آنها را با هويت ملي خود آشنا سازد. كودكان و نوجواناني كه در مدارس ايتاليا آموزش مي‌بينند از زندگي ماركوس اورليوس، امپراطور ايتاليا و از زندگي سزار اطلاعات كاملي دارند، اما درباره‌ي دوران پرعظمت هخامنشيان و ساساني، از كوروش، داريوش و رستم و سهراب چيزي نمي‌دانند. زيرا نمي‌توانند شاهنامه را بخوانند، ‌چون مدارس آنجا به فرهنگ و تاريخ سرزمين ما توجهي ندارند و در مواردي آن را نمي‌شناسد. دور بودن از ايران، ندانستن و يا فراموش كردن زبان فارسي، رفته رفته هويت ملي را تضعيف مي‌كند و در اين مرحله است كه فرهنگ غربي بر فرهنگ ايراني ما غلبه مي‌كند و آن را تحت‌الشعاع قرار مي‌دهد.

او در ادامه‌ي اين يادداشت با طرح اين پرسش كه مسووليت اين نابساماني هويتي با كيست؟ وعلاج آن چيست؟ آورده است: سازمان‌هاي روابط فرهنگي ايران در كشورهاي خارج در اجراي اين امر مي‌تواند فوق‌العاده موثر باشد. وي سپس با طرح پيشنهادهايي متذكر شده است، نخست ترتيب كلاس‌ها زبان فارسي در كشورهاي مختلف اروپا، دوم ايجاد جلساتي براي گفت‌وگو درباره‌ي تاريخ وتمدن كشور ما به‌صورت سمعي و بصري و به گونه‌اي مدام. سوم، دعوت از دانشجويان و دانش‌آموزان ايراني به ايران به منظور آشنا ساختن آنها با روحيه، اخلاق و منش مردم كشورشان. در اين راستا دانشگاه‌ها مي‌توانند با صرف هزينه‌ي مختصر، جوانان ايراني مقيم اروپا را به ايران دعوت كنند و آنها را در خوابگاه دانشجويان سكونت داده تا از نزديك با ديدگاه‌هاي جوانان ايراني آشنا شوند. نكته‌ي ديگر، اصلاح قانون نظام وظيفه و حذف واژه‌ي اجباري براي جوانان خارج از كشور است.

او همچنين در ادامه يادآوري كرده است: طي سفرهايم از ايتاليا به ايران، بارها مشاهده كردم كه هواپيماهاي جمهوري اسلامي فقط با يك سوم ظرفيت خود پرواز مي‌كند، چه عيبي دارد كه در چنين مواردي شركت هواپيمايي هما، كساني را كه ميل دارند از كشورشان ديدن و با هويت ملي خود از نزديك آشنا شوند، بليط‌ها ارزان قيمت ( يك‌دهم بهاي معمول) را در اختيار آنان بگذارد. به‌دست آوردن اين گنجينه‌ي از دست رفته، يعني، هويت ايراني كار آساني نيست.

ضروري است تمامي نهادهاي دولتي و فرهنگي براي حل اين مشكل تلاش كنند، چرا‌كه نمي‌توان هويت ايراني را به‌شكل كپسول به خورد جوانان ايراني خارج از ايران داد و يا به‌صورت آمپول به آنها تزريق كرد.

نورالدین زرین‌کلک در برهه مهمی شروع به فعالیت در حوزه تصویرگری کرد و توانست عملکرد موثری داشته باشد. از این رو تصویرگری وی با گذشت سال‌ها در اذهان ماندگار شده است.

محمدعلی بنی اسدی، هنرمند تصویرگر و مدرس دانشگاه هنر، در گفتگو با خبرگزاری "مهر" درباره ویژگی های بصری آثار نورالدین زرین کلک گفت: "تصور من این است که باید از استادانی چون زرین کلک قدردانی شود. زیرا وجود این استادان همواره غنیمت است و این بزرگان سایه هایی بر سر هنر مملکت بوده اند."

وی افزود: "وقتی آثار زرین کلک را مشاهده می کنم، یک نوع تازگی و طراوت در آنها حس می کنم. گرچه امروز امکانات ابزاری در حوزه تصویرگری رشد قابل توجهی داشته اما الحق هم زرین کلک بجا و اصولی از آنها استفاده کرده است. به طور کلی، آثار این هنرمند تماما دارای حال و هوای ایرانی است. همچنین رد پایی از ساختار شخصی هنرمند در آثار این مسئله را روشن می سازد که وی سبکی متمایز از دیگران داشته است."

این مدرس دانشگاه تصریح کرد: "در واقع شوریدگی که با آرامش خاصی در کارهای نورالدین زرین کلک به چشم می خورد، حس مطلوبی به مخاطب القاء می کند. به نظر می آید زرین کلک در برهه مهمی شروع به فعالیت در حیطه تصویرگری کرد و توانست عملکردهای موثری نیز ارائه دهد. از این روست که تصویرگری وی با گذشت سال ها در اذهان ماندگار شده است."

بنی اسدی ادامه داد: "گاه ممکن است اثر این هنرمند در برخورد اول به چشم مخاطب ساده جلوه کند، اما واقعیت این است که او با استفاده از المان های مختلف و منحصر به خود گذشته علاوه بر اینکه در برخورد اولیه اثری مثبت می گذارد، ابعاد تصویرگری را نیز در اذهان مخاطب و در حافظه بصری وی به شکل ماندگار حک می کند. راه حل هایی که زرین کلک در آثار تصویرگری خود از آنها به نحوی هنرمندانه استفاده می کند همواره برایم جالب بوده و من در واقع با نوعی کنجکاوی در آثار وی دقیق می شوم."

وی در پایان گفت: "درباره ویژگی های بصری و تصویری این هنرمند می توان گفت وی نقشی اساسی در پیکره تصویرسازی ایران داشته و من گاه با خود فکر می کنم اگر چنین هنرمندی هرگز در زمینه تصویرگری ایران ظهور نمی کرد، قطعا در سال های بعد جای خالی او و تصویرگری اش را به خوبی حس می کردیم."

دانشگاه، هنرمند نمی‌سازد و جوانان طراح و تصويرگر در بازار كار است كه آثارشان ارتقا می‌يابد.

به گزارش گروه دريافت خبر ايسنا، ابوالفضل همتی آهويی، طراح و تصويرگر كتاب كودک، با بيان اين مطلب افزود: هر ساله تعداد زيادی از جوانان هنرمندان فارغ‌التحصيل می‌شوند. اما متاسفانه بازار كار چندانی برای آنها وجود ندارد كه كارهايشان محک بخورد و پخته‌تر شود.

مدرس دانشگاه‌های سوره و علم و فرهنگ گفت: وضعيت آموزشی دانشگاه‌ها در مجموع قابل قبول است، اما بايد به دنبال تدريس مطالب تازه‌تر به دانشجويان بود، من شخصا برخی از سرفصل‌های درون را رعايت نمی‌كنم و می‌كوشم تا به‌تدريس متون جديدتری بپردازم.

همتی آهويی همچنين عنوان كرد: هنرمندان جوان در سال‌های اخير به تكنيك‌های تازه‌ای رسيده‌اند، اما بايد مجالی پيدا كنند كه استعداد و خلاقيت خود را به‌نمايش بگذارند، به‌همين خاطر، بايد اميدوار بود كه توليد كتاب و سفارش‌های فرهنگی افزايش بيايد.

داور سومين جشنوراه هنر جوان در رشته تصويرسازی، ياد‌آوری كرد: سطح كيفی آثار جوانان هنرمند در رشته تصويرسازی ،‌ بسيار بالا آمده است و اساسا قابل مقايسه با سال‌های گذشته نيست. اما يک جوان فقط نمی تواند نمايشگاه بگذارد، بلكه بايد آثارش را به شكل حرفه ای و در سطحی گسترده عرضه كند.

همتی آهويی در پايان گفت: نگاهی به جشنواره‌های تجسمی نشان می‌دهد كه كيفيت و كميت آثار اين نسل، به نسبت نسل ما، پيشرفت چشمگير داشته است.

گزارش نشست " نقد و بررسی جایگاه تصویرگری کتاب کودک"

از وبلاگ جذول ...

متن زیر نوشته ی "مهدی صادقی" است. لینک سایت ایشان (به نام"رسم") در قسمت پیوندها موجود است...

" هفته گذشته در کلاس درس تصویرسازی، رسیدیم به مبحث تصویرسازی تبلیغاتی. من در طرح درسی که برای این کلاس (تصویرسازی۲) در نظر گرفته‌ام ، تصویرسازی را در پنج گرایش برای دانشجویانم طرح می‌کنم : تصویرسازی تبلیغاتی، تصویرسازی برای دیزاین، تصویرسازی روزنامه، تصویرسازی مجله و تصویرسازی تلویزیونی. خلاصه‌ای از آنچه در این کلاس گفتم :

چشم و ذهن مخاطب این روزها به حد وفور در معرض شعارهای تبلیغاتی مستقیم قرار می‌گیرد که نسبت به اغلب آنها بی‌تفاوت و بی‌توجه شده است. تصویرسازی تبلیغاتی با هدف تبلیغات غیرمستقیم ، جای خود را در بین پروژه‌ها تبلیغاتی باز کرده و چون با این هدف شکل می‌گیرد، ملزم به تبلیغ پنهان و ناپیداست. 

در این تعریف چون تاکید بر تبلیغ و ایده پنهان تبلیغاتی است ، تکنیک‌های تصویرسازی کارآیی چندانی ندارد و برخلاف تصویرسازی‌های دیگر (مثل تصویرسازی کتاب کودک که بخش قابل توجهی از آن به تکنیک برمی‌گردد)، در تصویرسازی تبلیغاتی بیش از آنکه با تکنیک تصویرسازی کنیم، با ایده و فکر، فضاسازی می‌کنیم. طبیعی است این ایده و فکر هر چقدر از سطحی‌زدگی و سطحی‌گرایی دوری کند مقبول‌تر خواهد بود. البته نباید فراموش کرد اگرچه این ایده و فکر تصویرسازی نباید سطحی باشد، اما از سوی دیگر نبایستی دور از فهم مخاطب باشد و به نوعی او را با "معما" روبرو کند.

تصویرسازی تبلیغاتی سه تفاوت عمده با پوستر و بیل‌برد تبلیغاتی دارد. اول اینکه حرف و پیامش را پوشیده‌تر از پوستر تبلیغاتی بیان می‌کند. دوم اینکه در پوسترهای تبلیغاتی ، انتخاب و چینش عناصر بصری، براساس اسلوگان(شعار تبلیغاتی) صورت می‌گیرد در حالی که در تصویرسازی تبلیغاتی، الزامی به این پوشش تصویری اسلوگان نیست. سوم اینکه تصویرسازی تبلیغاتی از نوع تبلیغات تداعی‌کننده است در حالی که پوستر تبلیغاتی  با همه شیوه‌های تبلیغاتی (تداعی کننده ، معرفی کننده و . . . ) سازگاری دارد.

بیشترین کاربرد تصویرسازی تبلیغاتی مربوط به بسته‌بندی کالاهای کم‌قیمت (درگیری پایین) است."

محمدعلی بنی اسدی: اين مساله كه تصوير تكميل‌كننده متن است، بيشتر در آثاری مشهود است كه نويسنده به نوعی تصويرگری هم می‌كند.

اين تصويرگر كودكان و نوجوانان در گفت‌وگو با ايسنا تصريح كرد: گاه برای هر متن می‌توان تعريف و تصويری تازه داشت و شايد در شعر اين اتفاق راحت‌تر حاصل می‌شود، يعنی تصويرگر و شاعر هر دو بيشتر شخصی كار كنند.

وی درباره قصه گفت: به ندرت قصه‌ای را ديده‌ام كه چندپهلو باشد و بتوان به راحتی شعر برای آن تصاوير مختلفی را متصور شد.

بنی‌اسدی تاكيد كرد: نقش اصلی هر تصويری تامين رابطه‌ی بينابينی با متن است، يعنی گاه بايد بيان كننده نكته‌های خالی كه متن به آن نپرداخته است، باشد و گاه آنچه ويژگی ادبيات نيست و در مقابل در تصوير جايگاه دارد را به تصوير كشد.

اين تصويرگر گفت: هر متنی می‌تواند از متن ديگر متفاوت باشد؛ بنابراين تصويرگری آن نيز می‌تواند متفاوت باشد، گاه متن به هيچ عنوان به تصوير درنمی‌آيد و اينجاست كه دشواری كار تصويرگری مشخص می‌شود. يعنی هميشه اين‌طور نيست كه مثلا بگويند شب بود، هوا طوفانی بود و مردی در سياهی شب به اين سو يا آن سو می‌رفت.

وی گفت: گاه متون، متون دشواری هستند. مثلا وقتی كسی می‌خواهد "مسخ" كافكا را كار كند، بايد بتواند به واسطه‌ی تصوير از عهده ترسيم آدمی كه به سوسك بدل شده و انتقال احساس او برآيد و اين كار به هيچ وجه ساده نيست.

بني‌اسدي گفت: نوع نوشتن در كار تصويرگری موثر است. وقتی نوشته‌ای وام‌داری خود را به تصوير حفظ مي‌كند و نويسنده فرصت و جايی را برای تصوير قايل است، تصوير می‌تواند نقش متون خود را واقعا مطرح كند، اما اين حالت به ندرت اتفاق می‌افتد.

تصويرگر با خلق فضاهاي پنهاني كه در متن وجود دارد، اين امكان را به كودك مي‌دهد كه بتواند رؤياسازي كند و آن را امتداد دهد.

حافظ ميرآفتابي ـ تصويرگر كتاب‌هاي كودكان و نوجوانان ـ در گفت‌وگو با ايسنا با بيان اين مطلب گفت: وقتي در تصويرسازي، تصويرگر فراتر از متن و زمان امكان آن عمل مي‌كند، درواقع آغازگر سفري است كه در اين سفر تصويري، به بهانه‌ي اشاره‌هاي كوچكي كه در متن مي‌شود، كودك را به رؤياهاي بزرگ مي‌رساند.

او تصريح كرد: تصويرگران كه لايه‌هاي پنهاني متن را با تصاوير باز مي‌كنند و كودك را به كمك تصاويرشان با رؤياها و تخيلي پرتكاپو آشنا مي‌كنند، باعث زنده شدن رؤياهاي كودكان مي‌شوند.

وي تاكيد كرد: زماني كه كودك با كتاب و تصاوير آن زندگي تازه‌اي را تجربه مي‌كند، اين امكان را مي‌يابد تا در زندگي واقعي هم از آنچه هست، عبور كند، و به آنچه بايد باشد، ولي نيست، فكر كند و آرزوي يافتن آن را داشته باشد. تصاويري فراتر از متن، آرزوي يافتن را در كودك پرورش مي‌دهد.

ميرآفتابي گفت: بين كودكي كه هميشه به آنچه هست خرسند بوده، با كودكي كه هميشه در پي آنچه بايد باشد، ولي نيست، فكر كرده و انتظارش را داشته، تفاوت زيادي است. كودك دوم، پيوسته در حال تكاپو جهت رسيدن به آنچه بايد باشد، ولي نيست، هست و كودك اول كه هميشه به آنچه هست خرسند بوده، ياد دارد كه زندگي جز اين چيز ديگري نيست.

وي تاكيد كرد: تصويرگراني كه فراتر از متن عمل مي‌كنند، اين آرزو را در دل كودكان به وجود مي‌آورند كه بتواند در همين زندگي واقعي و اتفاقات كهنه و بي‌ارزش اطراف، تازگي و ارزش‌هاي جديد را جست‌وجو كنند.

ميرآفتابي تصريح كرد: البته اين مساله كه ما تصور كنيم در مورد چنين مسائلي قانون مطلقي وجود دارد، خطرناك است. چه، فراتر از متن رفتن در شرايطي معقول و مطلوب است كه محتوا و جان ما به داستان جور باشد، يعني در دل داستان هم، اين جنس تخيل بايد وجود داشته باشد.

وي درباره لزوم استفاده از تصاوير سورئال براي كودكان گفت: تصاوير فراواقعي، باعث زندگي جديد رؤياهاي كودك مي‌شوند. چه، كودك زماني با اين تصاوير مواجه مي‌شود، مثل آليس مي‌ماند كه وارد سرزمين عجايب شده است. همان‌طور كه آليس وقتي وارد سرزمين عجايب شد، پي در پي با اتفاقات و بازيگوشي‌هاي عجيبي روبه‌رو شد، كودك نيز مثل آليس در كنار اين‌گونه تصاوير، جنس جديدي از زندگي و رؤياها را تجربه مي‌كند.

اين تصويرگر كتاب‌هاي كودكان افزود: به عبارتي، تصاوير فراواقعي به گسترش باورهاي كودك خيلي مي‌توانند كمك كنند و او را از آنچه هست عبور دهند، منتها اين تصاوير هم به شرطي تاثيرگذارند كه در هماهنگي با متن باشند.

كاظم اطلايی ـ تصويرگر كتاب‌های كودكان و نوجوانان ـ در گفت‌وگو با ايسنا با بيان اين مساله گفت: ‌واقعيت اين است كه بچه‌ها به هر دوی اينها نيازمندند؛ بنابراين وقتی كه براي بچه‌ها شعری خوانده می‌شود، با دقت به آن گوش می‌دهند و در دنيای خيال خود، آن را به تصوير می‌كشند. همچنان كه از ديدن كتاب‌هايی با تصاوير قوی لذت مي‌برند.

او نياز تصوير را براي كودكان، در كتابهای مختلف علمی، داستانی، شعر، عكاسی و غيره، متغير دانست و گفت: وقتي يك داستان تاريخی عنوان می‌شود، تصويرگر بايد اطلاعات مربوط به لباس، پوشش، زمان و فضا را از طريق تصوير منتقل كند. چراكه يك داستان‌نويس نمي‌تواند همه ی اينها را از طريق داستان منتقل كند و نيازمند همراهی تصويرگر است.

وی با طرح اين پرسش كه آيا داستانهای فانتزی و تخيلی نيز نيازمند كار تصويرگری‌اند، گفت: اگر تصويرسازی باشد كه به واسطه‌ی تجربه‌های خود بتواند دنيای خيال بچه‌ها را غنی كند، بايد از تصاويرش بهره برد. چه، تصويرگر با اين كار به كمك متن می‌آيد و ممكن است نويسنده صرفا فضای كلی داستان را نقل كرده باشد و در اينجا تصويگر خيلی می‌تواند اين دنيا را بسط دهد.

اطلايی تصويرگر را كمك كار نويسنده توصيف كرد و گفت: تصوير موجب زيباتر شدن اثر می‌شود و باعث می‌شود بچه‌ها با آن ارتباط بهتری را برقرار كنند، مضاف بر اينكه تصوير باعث می‌شود علاوه بر داستان، با فضای ديگری كه در ارتباط با متن است، آشنا شوند.

تصويري موفق است كه قادر به پيدايش جنبش و تحرك هر چند كوچك و نامحسوس در ذهن و خيال بيننده باشد.
راشين خيريه ـ تصويرگر كتاب‌هاي كودكان و نوجوانان ـ در گفت‌وگو با ايسنا با بيان اين مطلب تصريح كرد: تصويري كه خود داراي تخيلي وسيع و ديدي تازه و نه تكراري در به تصوير كشيدن رؤياها يا واقعيات موجود در هستي باشد، براي كودكان سودمند است.
او سبك سورئال را در خلق تصويرسازي تخيلي و شاعرانه، در جايگاهي منطقي يافت و گفت: همان‌طور كه مي‌دانيم، سبك سورئاليسم را افرادي به‌وجود آوردند كه براي فرار از واقعيتهاي زندگي، به دنياي شعر و عالم رؤيا پناه بردند و اين روش را سورئاليسم ناميدند كه در اصل، از كوبيسم الهام مي‌گرفت.
وي با يادآوري فهم دشوار تصاوير سورئاليسم، استفاده از آن‌ها را يكي از اصلي‌ترين اصول براي افزايش قوي تخيل بشري دانست و گفت: درك تصاوير سورئاليستي براي اغلب مردم دركي دشوار و دور از ذهن است؛ ولي شايد يكي از اصلي‌ترين اصولي است كه توسط آن تخيلات بكر بشريت را به تصوير مي‌توان درآورد.  

او گفت: تصويرگر آگاه به اصول و معيارهاي هنري كه البته توانسته در دوران فعاليت خود شناخت درستي از مخاطب خود ـ چه كودك و چه بزرگ‌سال ـ داشته باشد، مطمئنا مي‌داند چطور و چگونه تخيلات سورئاليستي خود را در قالب تصويرسازي يك شعر يا داستان به نمايش بگذارد؛ چه، تصاير مغزي و غيرقابل دركي كه برخي به عنوان تصوير سورئاليستي ترسيم مي‌كنند، جز ناآگاهي تصويرگر به اين سبك چيزي را اثبات نمي‌كنند.
خيريه بر نقش تكميلي تصوير در متن كودكانه تاكيد كرد و گفت: كودك، به ديدن تصاويري جذاب، شاد، عجيب و باورنكردني، علاقه‌مند است.
البته اثبات اين علاقه بسيار آسان است. كافي است به كتابفروشي‌ها نگاهي بياندازيم تا ببينيم چطور قفسه‌هاي قصه‌هاي كتابهاي مصور زودتر از قفسه‌هاي متون خطي خالي مي‌شوند.
وي گفت: در دنياي امروز تصاوير مي‌توانند به تنهايي قابل درك باشند و هر چيزي را كه مايل باشند به كودك انتقال دهند. داستانهاي مصور از روي تصاوير قابل دركند. اين كتابها با بهره‌گيري از تصوير به كودك كمك مي‌كند تا داستان ديگري در ذهن خود بسازد و اين به هيچ‌وجه كار كوچكي نيست.